[LF] Twist Around 2 - 08

posted on 01 May 2013 11:59 by katsukipri in fic
 
 
Panormal Story : Twist Around 2

Status :   8th part

Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]

Author: Kat Jung

Copyreader : ~HaRuChUn~_1218 >///<

Genre: Yaoi, AU, Thrilling & Romantic Comedy

Rating:  PG-15+ NC-18+^^ 
  




Note :  I'm come back again & warning nc









Posted Image







Twist Around 2






CH8 : 

Double Misfortune

 

 

 
 

ทันทีที่จอดรถได้ ซึงฮยอนก็แทบกระโดดออกจากตัวรถ ร่างสูงก้าวเท้ายาวๆจนจะกลายเป็นวิ่งเข้าไปในบ้าน ในใจภาวนาขอให้น้องชายอย่าได้ค้นพบความลับของเขาเข้า

 

 

 

 

ก็ไอ้ตัวกล่องน่ะเขาเอาไปเก็บไว้ดีแล้ว แต่แผ่นมันนี่สิ!

 

 

มันยังคาอยู่ในโน๊ตบุ้คอยู่เลย!

 

 

 

 

“จียง!” ซึงฮยอนส่งเสียงเรียกขณะก้าวเข้าไปในตัวบ้าน ผ่านเข้าไปในห้องครัวที่คิดว่าเจ้าตัวเล็กน่าจะอยู่ ทว่ากลับผิดคาด เมื่อเขาไม่พบจียงในนั้น มีเพียงอาหารที่กำลังส่งกลิ่นหอมออกมาจากในหม้อเท่านั้น

 

 

ร่างสูงหมุนตัวกลับทันที แล้วก้าวพรวดตรงขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน

 

 

 

 

ไม่นะ! ไม่! จียงอย่าเพิ่งเปิดเข้าไปนะครับ 

 

 

 

 

ซึงฮยอนภาวนาในใจขณะวิ่งไปยังห้องของตัวเอง และทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป เขาก็รู้ทันทีเลยว่า คำภาวนาของตนไม่เป็นผล

 

 

“อ๊ะ อ๊า อ..อาจารย์ อื้อ แรง...ฮ้า แรงอีก...”

 

 

ซึงฮยอนหน้าซีดทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น แถมลำคอยังตีบตันจนแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอ

 

 

 

 

พลาด...พลาดไปอย่างมหันต์ 

 

 

เขาไม่น่าประมาทเลินเล่อได้ขนาดนี้เลย ให้ตายเถอะ!

 

 

 

 

“อ้าว พี่ซึงฮยอนกลับมาแล้วเหรอฮะ ทำธุระเสร็จแล้วเหรอ?” จียงที่นั่งอยู่หน้าคอมหันมาถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหัวคิ้วจะขมวดกันเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของพี่ชาย

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าฮะนั่น?”

 

 

ได้ยินเสียงใสถามด้วยความเป็นห่วงมาแบบนั้น ซึงฮยอนก็ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปอะไรยังไงดี เขาทำได้แต่ชี้นิ้วสั่นๆไปยังหน้าคอมพิวเตอร์โน๊ตบุคที่นักเรียนสาวหุ่นสะบึมยังส่งเสียงครางกระเส่า ในขณะที่อาจารย์หนุ่มกระแทกกระทั้นใส่เข้าไปไม่เลิก

 

 

“น..นั่น เด็กไม่ควรดูนะครับ”

 

 

ได้ยินอย่างนั้นจียงก็อมลมแก้มป่องก่อนจะสะบัดค้อนใส่พี่ชายไปทีหนึ่ง “จียงไม่ใช่เด็กซะหน่อย!”

 

 

“อ..เอ่อ ไม่เด็กก็ไม่เด็ก แต่จียงช่วยรีบปิดมันเถอะนะ พี่ขอร้องละ ปิดเร็วๆเลย” ซึงฮยอนเอ่ยเร่งเร้าโดยไม่ขัดไม่ห้ามเรื่อง ‘เด็ก’ ที่ร่างเล็กไม่พอใจ เห็นอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยอมขยับกายกลับไปที่หน้าจอคอมฯแต่โดยดี

 

 

“นี่พี่ชายฮะ ไอ้ดีวีดีนี่ก็คือหนังแผ่นที่เอาไว้ใช้ช่วยกระตุ้นอารมณ์ทางเพศได้สินะฮะ” เด็กหนุ่มถามด้วยใบหน้าเรียบๆ ในขณะที่กำลังถอดแผ่นออกมา

 

 

"ห..หา!? จียงไปรู้มาจากไหนครับเนี่ย!”

 

“ก็ซึงโฮเคยบอกน่ะฮะ ว่าถ้าจียงรู้สึกอัดอั้นเมื่อไหร่เขาจะให้ยืมแผ่นหนังมาช่วย ตอนแรกจียงก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร มาคิดได้ก็ตอนเห็นหนังแผ่นนี้นี่แหละ”

 

 

“อ้อ อย่างนี้เอง” ซึงฮยอนพยักหน้าแสดงความเข้าใจ ในขณะที่ในใจกำลังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

 

 

 

 

หนอย! ไอ้เจ้ายางซึงโฮ หลายทีแล้วนะนาย! แล้วนี่แอบมาสอนอะไรแบบนี้ให้น้องน้อยของเขาฟังได้ยังไง!

 

 

เรื่องแบบนี้น่ะ เขามีสิทธิ์สอนได้คนเดียวเฟ้ย!!

 

 

 

 

“ต..แต่ว่านะพี่ชาย จียงว่าจียงต้องไม่สบายแน่เลย”

 

 

“เอ๊ะ!?” ซึงฮยอนมึนงงเมื่อจู่ๆเรื่องก็ถูกเปลี่ยนไป แต่พอได้ยินว่าน้องชายไม่สบาย เขาก็เริ่มร้อนรนเนื่องจากเป็นห่วงใยอีกฝ่ายขึ้นมาจับใจ

 

 

“จียงเป็นอะไร! เจ็บป่วยไม่สบายตรงไหนครับ!?”

 

 

“ม..ไม่ใช่เจ็บป่วยแบบนั้นหรอกฮะ” จียงอ้อมแอ้มปฎิเสธ เพราะดูเหมือนเขาจะทำให้พี่ชายตกใจนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่เข้าซะแล้ว

 

 

“อ้าว งั้นน้องพี่เป็นอะไรละครับ?”

 

 

“เอ่อก็..ก็ อ่า..จะอธิบายยังไงดีนะ” จียงเกาแก้มอย่างเขินๆในเพราะไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้พี่ชายเข้าใจ ซึ่งพอซึงฮยอนเห็นแล้วก็ส่งยิ้มเป็นกำลังใจให้โดยไม่ได้เอ่ยกดดันอะไร

 

 

“ก็อธิบายมาเถอะครับ ไม่ต้องคิดมาก พูดตามที่จียงเป็นนั่นแหละ”

 

 

“อืม..ก็วีดีโอนี่เป็นสิ่งที่ผู้ชายชอบดู เพราะมันจะช่วยกระตุ้นอารมณ์ใช่ไหมฮะ แต่..แต่ว่าตอนนั่งดู จียงกลับไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย ถึงจะลองจินตนาการว่าได้ทำอย่างนั้นกับผู้หญิง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากจะทำอย่างในวีดีนั่นสักนิด แถม..เอ่อ..”

 

 

“หืม? แถมอะไรครับ?” ซึงฮยอนกระตุ้นถามเมื่อเห็นร่างบางชะงักไป แถมยังมีสีหน้าลำบากใจเหมือนไม่อยากเล่าต่อไปอีกต่างหาก

 

 

“เอ่อ..แถม...”

 

 

“พูดมาเถอะครับ พี่จะได้รู้ไงว่าจียงเป็นอะไร” คนเป็นพี่ชายหว่านล้อมอีกครั้ง ซึ่งก็ได้ผล เมื่อคนเป็นน้องยอมพูดออกมาในที่สุด

 

 

“ก็แถม..แถมพอลองคิดว่าจะทำตามอย่างนั้น กลับมีแต่ใบหน้าของพี่ซึงฮยอนผุดขึ้นมาแทนซะงั้น แบบ..แบบนี้มันก็ไม่ปกติแล้วใช่ไหมละฮะ”

 

 

สิ้นสุดคำพูดนั้นใบหน้าขาวของจียงก็แดงก่ำ ในขณะที่ใบหน้าคมของซึงฮยอนกลับแข็งค้าง

 

 

พอเห็นพี่ชายเงียบไปจียงก็ใจไม่ดี เด็กหนุ่มกลัวอีกฝ่ายจะนึกรังเกียจ จึงได้แต่ก้มหน้าลงอย่างสลด

 

 

“...ขอโทษ”

 

 

“ห..ห๊า!?” ได้ยินคำพึมพำขอโทษของน้องชายแล้วซึงฮยอนก็ได้สติ จึงร้องถามด้วยความสงสัย

 

 

“จียง! จียงขอโทษพี่ทำไมครับ?”

 

 

“ก็..ก็จียงกลายเป็นเด็กเพี้ยนไปแล้วน่ะสิ พี่ชายคงจะรับไม่ได้ใช่ไหมฮะที่น้องชายเป็นแบบนี้”

 

 

“เฮ้ย!! มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงละครับ อยู่ดีๆจียงจะเพี้ยนได้ไง แล้วพี่จะรับไม่ได้ตรงไหนกัน!”

 

 

“ก็ตรงที่ในหัวของจียงเอาแต่คิดถึงแต่เรื่องของพี่ซึงฮยอนตลอดเวลาไงละฮะ!”

 

 

 

 

จ..เจ้าเด็กคนนี้... 

 

 

 

 

“...ทั้งอยากให้พี่ชายกอด ให้พี่ชายจูบ อยากให้รักให้ตามใจจียงให้มากๆ ไม่อยากให้ห่างไปไหน เพราะพอคิดว่าพี่ชายจะเกลียดจะไม่สนใจจียงแล้ว ในอกมันก็เจ็บมากๆ อึก..เจ็บจนเหมือนว่าจะตายลงไปซะเดี๋ยวนั้นเลย แบบ...ฮึก แบบนี้น่ะจะเรียกว่าปกติได้ยังไงกัน!” พูดจบน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอย่างห้ามไม่ได้ จียงที่ไม่อยากให้พี่ชายเห็นว่าตนร้องไห้ก็หันหน้าหนีไปอีกทางพลางปาดเช็ดน้ำตาบนแก้มตัวเองป้อยๆ โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่าร่างสูงของอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้

 

 

“อ..อื้อ!!”

 

 

แล้วพอรู้สึกตัวอีกที ริมฝีปากก็โดนครอบครองไปซะแล้ว

 

 

“..อื้ม พ..พี่ซึงฮยอน..”

 

 

“จียงนี่น้า ไปจำคำพูดแก่แดดพวกนี้มาจากไหนกันฮึ?” คนเป็นพี่เอ่ยถามขณะละออกมาจากริมฝีปากหวานฉ่ำชั่วครู่

 

 

“พ..พูดเรื่องอะ..อื้อ!” แค่เพียงอ้าปากพูดยังไม่ทันครบประโยค คำพูดที่เหลือก็ถูกดูดหายเข้าไปในลำคออีกหน เล่นเอาจียงมึนงงไปกับรสสัมผัสอุ่นร้อนที่อีกฝ่ายมอบให้ จนกระทั่งแผ่นหลังสัมผัสกับผืนที่นอนนุ่มๆเด็กหนุ่มถึงเพิ่งรู้สึกตัว

 

 

“...ฮ้า..พี่ชาย พี่จะทำอะไร...?” เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ จียงก็อ้าปากกอบโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วจึงเอ่ยถามด้วยความมึนงงสงสัยเมื่อตนถูกกดไว้กับที่นอน

 

 

“หืม? ก็จูบไงครับ จียงอยากให้พี่จูบไม่ใช่เหรอ?”

 

 

“ก็..ก็ใช่” จียงรับทั้งๆที่อาย แต่ความสงสัยมันมากซะจนต้องข่มความอายแล้วถามออกไป “แต่..แต่พี่ชายไม่รู้สึกว่าจียงแปลกบ้างเลยเหรอฮะ?”

 

 

“แปลก? แปลกยังไงละครับ?” ซึงฮยอนเลิกคิ้วถาม

 

 

“ก็แปลก..แปลกตรงที่เวลาจียงอยู่กับคนอื่นหรือคิดถึงใครก็ไม่เห็นรู้สึกอะไร แต่เวลาคิดถึงหรืออยู่กับพี่ซึงฮยอนทีไรแล้วมัน...เอ่อ มัน...”

 

 

“อ๋อ มันก็จะเป็นแบบเมื่อคืนสินะครับ”

 

 

“เฮือก!!”

 

 

จียงสะดุ้งโหยง เมื่อคำพูดของพี่ชายมาพร้อมมือใหญ่ที่ไล้ไปตรงต้นขาด้านใน เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นจากจุดกึ่งกลางสะโพกแล้วกระจายไปทั่วร่างจนอดประหลาดใจไม่ได้

 

 

“ไม่เป็นไรๆ” ดูเหมือนซึงฮยอนก็จะสังเกตเห็นอาการตื่นตกใจของร่างเล็กได้ เขาจึงเอ่ยปลอบพร้อมทั้งจูบไซ้แก้มนุ่มเบาๆเพื่อปลอบประโลม “จียงน่ะปกติดีทุกอย่าง ไม่มีอะไรผิดแปลกหรือพิลึกที่ตรงไหนหรอกครับ”

 

 

“..จริงนะ?” เสียงใสเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ คนเป็นพี่ชายจึงคลี่ยิ้มระรื่น

 

 

“จริงสิครับ ก็จียงชอบพี่ไม่ใช่เหรอ ถ้าหากชอบพี่แต่ไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นเลย พี่ชายคนนี้ก็แย่สิครับ”

 

 

“อ..ออ งั้น อะ..พี่ชาย...เดี๋ยว!” คนเป็นน้องรีบร้องห้าม เมื่อใบหน้าพี่ชายเริ่มซุกต่ำลงไปที่ซอกคอ ทำท่าเหมือนจะไม่รอฟังในสิ่งที่เขากำลังจะพูด

 

 

“หือ? มีอะไรเหรอครับ?” แม้จะถามกลับ แต่กลับไม่ยอมละปลายจมูกไปจากเนื้อเนียนนุ่มกรุ่นกลิ่นหอมละมุนของร่างบาง

 

 

“...ยอนละ?” ไม่รู้ว่าเสียงของจียงนั้นเบาเกินไป หรือเพราะถูกความรู้สึกที่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ถูก ยามเมื่อถูกลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายลากไล้ไปทั่วจนเสียงสั่นรัวกันแน่ จนทำให้ร่างสูงใหญ่ต้องส่งเสียงถามซ้ำเนื่องจากได้ยินไม่ถนัด

 

 

“หืม? อะไรนะครับ?”

 

 

“แล้ว พ..พี่ซึงฮยอนละ? รู้สึกยังไง?”

 

 

ได้ยินคำถามนั้น ซึงฮยอนก็ตัดใจจากกลิ่นกายหอมๆ ก่อนจะเงยใบหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากและดวงตาที่ส่องประกายวาววับ

 

 

“รู้สึกยังไงงั้นเหรอ? ก็รู้สึกแบบนี้ไงละครับ”

 

 

“อ๊ะ!” จียงอุทานด้วยความตกใจในตอนแรก ก่อนที่ความอายจะเข้าแทรกจนทำอะไรไม่เป็นไปต่อไม่ได้ เมื่อถูกพี่ชายจับมือบังคับให้เขาแตะปลายนิ้วและฝ่ามือเข้าไปยังกึ่งกลางหว่างขาที่มีบางส่วนของร่างกายอีกฝ่ายกำลังแข็งขืนสู้มือเขาอยู่

 

 

“ทีนี้จียงเข้าใจพี่แล้วใช่ไหมครับ?”

 

 

พอถูกถามแบบนั้นใบหน้าของจียงก็แดงระเรื่อไปจนถึงต้นคอ เด็กหนุ่มก้มหน้าหลบสายตา ก่อนจะตอบรับกลับมาเสียงเบา

 

 

“อะ อืม จียงเข้าใจแล้ว...”

 

 

 

 

อา...แย่ ท่าทางจะแย่แล้วละทีนี้ 

 

 

 

 

เพราะเจ้าตัวเล็กนี่เอาแต่ทำตัวน่ารัก น่าใคร่ จนเขาแทบจะหลุดปากออกไปแล้วละ ว่าที่จริงแล้วเขาอยากสัมผัส อยากจูบ อยากโลมเลีย อยากกัด อยากบดขยี้ อยากทำให้ร่างเล็กนี้กลายเป็นของเขาซะ!

  

ความรู้สึกรุนแรงเช่นนี้ บอกตามตรงซึงฮยอนก็แปลกใจในตัวเองเหมือนกันที่กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ จะว่าไปเขาก็อยากจะรู้อยู่เหมือนกัน ว่าถ้าเขาบอกไปแบบนี้ เจ้าตัวเล็กนี่จะทำหน้ายังไง จะยังรักยังชอบพี่ชายที่แสนดี(?)อย่างเขาต่อไปอีกหรือไม่...

 

 

 

 

ซึ่งเรื่องนี้เขาเองก็ไม่สามารถรู้ได้เช่นเดียวกัน... 

 

 

 

 

“...พี่ชายฮะ พี่ชาย?” จียงส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นิ่งไปซะเฉยๆ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปด้วยสาเหตุใด หรือว่าเขาทำสิ่งใดผิดให้พี่ชายไม่พอใจหรือไม่ แต่กระนั้นเด็กหนุ่มก็อดกังวลไม่ได้ นั่นเพราะเขากลัวการไม่เป็นที่รักยิ่งกว่าสิ่งใด โดยเฉพาะความรัก ความสนใจจากคนตรงหน้า และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็จะรู้สึกถึงเรื่องนี้ได้ ใบหน้าคมคายถึงคลี่ยิ้มอ่อนโยนออกมา ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นจะค่อยๆโน้มลงมาหา ซึ่งเขาก็เผลอหลับตาลงโดยที่ไม่รู้ตัว

 

 

“อืม...” ริมฝีปากนุ่มนิ่มบดคลึงซึ่งกันและกัน จุมพิตนั้นดูดดื่มเสียจนจียงเคลิบเคลิ้มอ้อนเปลี้ยไปทั่วร่าง ในศีรษะพร่าเลือน รู้สึกได้แต่อุณหภูมิของร่างกายตัวเองที่ค่อยๆระอุขึ้น

 

 

 

 

ชอบ...ชอบเหลือเกิน เวลาที่ได้จูบกับพี่ชาย 

 

 

 

 

เวลาที่ลิ้นร้อนได้แทรกผ่านเข้ามา และเกี่ยวกระหวัดไล่ต้อนกับเรียวลิ้นของเขา รวมไปถึงเวลาที่ทุกสิ่งทุกอย่างภายในช่องปากถูกสัมผัสเร่งเร้า ทำให้รู้สึกเหมือนพวกเขาได้เชื่อมโยงเข้าถึงกันและกันมากขึ้น

 

 

 

 

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็อยากจูบกับพี่ชาย 

 

 

 

 

จียงรู้สึกอย่างนั้น เขาอยากจะผูกพันกับอีกฝ่ายมากขึ้นๆ จนเด็กหนุ่มก็รู้สึกฉงนกับความต้องการอันไร้ขีดจำกัดนั้นของตัวเองอยู่เหมือนกัน

 

 

“..อื้ม อึก..ฮ้า...” เมื่อริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระหลังจากถูกยึดครองมานาน จียงก็รีบสูดหายใจเข้าทั้งทางปากและจมูกเพื่อเอาอากาศที่ถูกสูบจนหายไปเข้าปอดอย่างรวดเร็ว

 

 

ซึงฮยอนจ้องมองร่างเล็กบางที่ใบหน้าแดงก่ำและกำลังหอบหายใจจนตัวโยนด้วยรอยยิ้ม พลางใช้ปลายนิ้วมือไล้สัมผัสไปทั่วพวกแก้มนิ่มอย่างรักใคร่เอ็นดูยิ่ง

 

 

“เป็นอะไรไหมครับ?”

 

 

ได้ยินคำถามดังนั้น แม้จะยังคงหอบหายใจอยู่น้อยๆ แต่ร่างบางก็ส่ายหน้าให้อีกฝ่ายทราบว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร

 

 

“เหรอครับ งั้นดีเลย”

 

 

“เอ๊ะ? อ๊ะ! พี่ซึงฮยอน!!” จียงร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ดีๆแขนหนาก็โอบรัดจับให้กายบางขึ้นไปอยู่เหนือร่าง ก่อนจะถูกยกให้ลอยขึ้นสูง หมุน พลิก และย้ายไปอยู่ใจกลางเตียงใหญ่โดยไม่รู้ตัว จียงที่ยังมึนงงถูกพี่ชายชักพาไปอย่างง่ายดายราวกับตุ๊กตาตัวน้อย

 

 

 

[Ctrl+A สิคะ]

 

 

 

“นี่! อ๊ะ!!” ยังไม่ทันได้หายตกใจ จียงก็ต้องอุทานอีกครั้ง เมื่อมือขวาของพี่ชายแตะผ่านลูบไล้ไปที่บริเวณสีข้าง ก่อนจะค่อยๆสอดผ่านชายเสื้อยืดเข้ามาแตะเข้าที่ผิวเนื้อเปลือยเปล่าข้างใน แล้วจึงลูบไล้ไปที่บริเวณหน้าอกเบาๆ